Ahmed-i Hânî, Kürt edebiyatının önemli simalarından biri olarak, eserleriyle hem aşkı hem de tasavvufu derinlemesine işleyen bir yazar olarak tanınır. Eserlerinde, dilin ve şiirin gücünü ustaca kullanarak, toplumun kültürel ve dini değerlerine ışık tutmuştur. Özellikle "Mem û Zîn" gibi eserleri, hem edebi derinliği hem de felsefi bakışıyla dikkat çekerken, dil çalışmaları ve risaleleriyle de eğitici bir yön sergilemiştir. Ahmed-i Hânî'nin zengin edebi mirası, Türk, Arap ve Fars edebiyatından etkilenmiş olmakla birlikte, kendi kültürel kimliğini de en iyi şekilde yansıtmaktadır.

Ahmed-i Hânî'nin bazı edebi eserleri:

• Mem û Zîn: Tasavvufi bir perspektifle yazılmış, beşeri aşk hikayesini kullanarak ilahi aşkı anlatan bir mesnevi.
• Nûbihara Biçûkan: Arapça-Kürtçe bir sözlük olup, Kur’an öğrenimini tamamlayan çocuklara dilbilgisi derslerini kolaylaştırmak amacıyla yazılmıştır.
• Eqîdeya Îmanê: İman esaslarını Sünnî inanca uygun şekilde ele alan bir risale.
• Divan: Farklı dillerde (Arapça, Farsça, Türkçe, Kürtçe) yazılmış şiirler içerir.
• Çârkûşe: Dört dilde (Arapça, Farsça, Türkçe, Kürtçe) yazılmış aşk temalı rubailer.

Ayrıca, Ahmed-i Hânî'ye ait olduğu kesin olmayan eserler arasında Yûsuf û Zelîxa, Leyla û Mecnûn, Sîseban, Qewlê Hespê Reş, Tuhfetu'l-‘Ewam, Coğrafya Kitabı, Sekerâta Mirinê, ‘Eqîdeya Îslamê, Nehcu'l-Enâm ve Tarih kitapları da bulunmaktadır.