Aokigahara Ormanı, Japonya'nın Fuji Dağı'nın eteklerinde yer alan ve derin bir tarihe sahip olan bir doğa harikasıdır. Bu orman, yoğun ağaç örtüsü ve gizemli atmosferi nedeniyle hem yerel halk hem de ziyaretçiler için farklı anlamlar taşımaktadır. Zamanla, edebi eserler ve toplumsal olaylarla özdeşleşen Aokigahara, hem doğal güzellikleriyle hem de karanlık hikayeleriyle dikkat çekmektedir.

Aokigahara Ormanı'nın tarihi hakkında bilinenler şunlardır:

• Adlandırma. "Jukai" (Ağaçlar Denizi) olarak da isimlendirilen orman, sık dokulu bitki örtüsü ve yön bulmayı güçleştiren yapıya dayanan yerel bir adlandırmadır.
• Tarihsel arka plan. 1950’lerden itibaren popüler kültürde orman temsilleri artmış; özellikle Seichō Matsumoto’nun Nami no Tō adlı romanı etrafında şekillenen anlatılar belirleyici olmuştur.
• İntiharlarla anılması. 1974’te, ormanın Minamitsuru ilçesine bağlı Ashiwadamura köyü yakınlarında; Saiko Gölü kuzey tarafındaki rüzgâr mağarası güzergâhından ormana yaklaşık 400 metre içeride, Fuji-Yoshida polisinin kayıt altına aldığı bir olayda, yaklaşık 23–24 yaşlarında bir genç kadının iskelet hâlindeki bedeninin yanında söz konusu romanın bulunması, metin ile mekân arasındaki bağı kamuoyu nezdinde güçlendirmiştir.
• İntiharların artması. 2009 yılındaki intihar oranının bir önceki yıla göre %15'lik arttığı kaydedilmiştir.
• İntihar el kitabı. Wataru Tsurumui isimli yazar, bu ormanla ilgili “İntihar El Kitabı” isimli bir kitap sürmüştür piyasaya.

Aokigahara Ormanı'ndaki intihar vakaları 1950'li yıllardan beri gerçekleşmektedir.