Alamut Kalesi'nin fedaileri, tarihin derinliklerinde kendine özgü bir yer edinmiş olan, cesaret ve fedakarlıkla dolu bir topluluğun temsilcileridir. Hasan Sabbah'ın liderliğindeki bu savaşçılar, yalnızca fiziksel güçleriyle değil, aynı zamanda ideolojik duruşlarıyla da dikkat çekmişlerdir. Alamut, bu fedailerin sığınak bulduğu, stratejik bir güç merkezi olarak tarihin akışında önemli bir rol oynamıştır. Onların hikayesi, hem tarihi bir gerçeklik hem de edebi bir anlatım olarak günümüzde hala merak uyandırmaya devam etmektedir.

Alamut Kalesi fedaileri, Vladimir Bartol'un 1938 yılında Slovenya'da yayınladığı Alamut (Fedaîlerin Kalesi) adlı romanda yer alan, Hasan Sabbah'ın liderliğindeki İsmaili topluluğuna mensup savaşçılardır. Fedai, bir an bile tereddüt etmeden kendisini başkomutanın uğruna feda etmeye adamış İsmaili mensubu anlamına gelir. Roman, tarih boyunca önemli bir figür olan Hasan-i Sabbah ve Alamut Kalesi'nin etrafında dönen olayları, bu kalenin nasıl bir güç merkezi haline geldiğini ve Hassan-i Sabbah'ın karizmatik liderliğini ele alır. Ayrıca, Alamut Kalesi, tarihsel bir mekan olmasının yanı sıra, birçok edebi esere de ilham kaynağı olmuştur. Alamut romanı, 1960-1980'li yıllar arasında bazı ülkelerde, din, cennet-cehennem inanışını ciddi bir şekilde sorgulaması ve yer yer inkâr etmesi nedeniyle yasaklanmıştır.